تهران - حیات...کشورى
که تولید ندارد، خودش سازنده و پرورنده نیست؛ دسترنج خود را مصرف نمىکند و همیشه
متّکى به دیگران، تابع دیگران و در نتیجه مطیع دیگران خواهد بود. این هم بلاى
دیگرى است که مستبدّان و حامیان بینالمللىشان بر سر کشورهاى استبدادزدهى دورهى
قبل و امروز در برخى از نقاط عالم آوردهاند. چشم به دروازهها بدوزند تا از آن
طرفِ مرزها براى آنها همه چیز بیاورند؛ افتخار هم بکنند که پول مىدهند و خارجیها
براى آنها کار مىکنند و اجناسشان را براى آنها مىفرستند! این افتخار کردن را
من از یکى از متنفّذان رژیم طاغوت شنیدم. منطق را ببینید؛ چقدر کودکانه و ابلهانه
است!همین مىشود که یک کشور براى نان و گوشت و اوّلیات زندگى و لباس و مصارف
زندگى باید به تولیدکنندهى خارجى چشم بدوزد؛ چون خود درصدد تربیت نیروى انسانى
ماهر برنیامده است؛ به تن خود زحمت نداده است و کارگر و معلّم را قدر ندانسته است.
بیانات امام خامنه ای در دیدار
جمعی از کارگران و معلمان 10/2/1382
